Kot Tybetański

                                                     Kot Tybetański

Kot tybetański^[3] (Felis bieti) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Występuje w północno-zachodnich Chinach, nad rzeką Huang He i na południu Gobi. Opisany w 1889 roku przez Francuza Alphonse Milne-Edwardsa. Na początku sądzono, że jest spokrewniony z chausem, współcześnie sądzi się, że jest bliższy żbikowi, a przez niektórych traktowany jest jako jego podgatunek^[2].

Długość ciała bez ogona

68-95 cm

Długość ogona

30-45 cm

Masa ciała

6-9 kg

Ubarwienie

Ubarwiony żółtoszaro, na grzbiecie ciemniej. Uszy z pędzelkami, żółtobrązowe. Ogon tępo zakończony z czarnym czubkiem, poprzedzonym 4 czarnymi pierścieniami.

Pożywienie

Żywi się głównie gryzoniami i ptakami. Zwierzę słabo poznane, zagrożone wyginięciem, ponieważ zjada również szczekuszki, które na obszarze jego występowania truje się, jako szkodniki.

Rozród

W miocie występują 2-4 młode.

Biotop

Najchętniej zamieszkuje wysokie łąki górskie.

Tryb życia

Gatunek aktywny w nocy

Źródło: Wikipedia